Bog je radikal?- malo o Hrišćanskoj dogmi i jučerašnjoj izjavi Vjerice Radete
Hrišćanska dogma su formulisana Hrišćanska načela koja sadrže saznanja o Bogu, svetu i o Božanskim odredbama koje su u vezi sa spasenjem čoveka. Naše desničarske organizacije i političke stranke se svakodnevno pozivaju na tu dogmu u ime smrti. Koliko je to ispravno? Pokušaću da dođem do tog odgovora u ovom tekstu.
Svi smo svedoci atentata nad dr Zoranom Đinđićem koji je izvršio Zvezdan Jovanović, a koji su 23. februara 2003. godine najavili Vojislav Šešelj i Tomislav Nikolić, a o tome sam već pisao u blogu “Ista slika“.
Današnjim pozivanjem na Boga (valjda Hrišćanskog) ili oni kako radikali i njihovi istomišljenici vole da kažu Pevoslavnog (što je opet Hrišćanski Bog), Vjerica Radeta poslanica SRSa u Skupštini republike Srbije prekršila je par Božijih zapovesti iz Druge knjige Mojisjeve, poglavlje 20. . Među tim zapovestima za oko najviše zapda sedma zapovest koja glasi “Ne ubji” (druga knjiga Mojisjeva (2. Moj), 20.(glava) (stih)13. ). Tu zapovest Vjerica radeta je prekršila više puta u toku jedne press konferencije i zapovest: “Ne uzimaj uzalud imena Gospoda Boga svojega; jer neće pred Gospodom biti prav ko uzme njegovo ime uzalud” (2. Moj, 20.7.). Jer ako je u ime smrti uzimala ime Božije onda je to itekako uzalud uzimala njegovo ime (ovu tvrdnju ću obrazložiti u daljem tekstu). To se najbolje vidi iz ove izjave Vjerice Radete: “Podsećamo i Borisa Tadića, žutog diktatora, da se u Srbiji izdaja nikada nije praštala. Ne pretimo, ali upozoravamo na prokletstvo koje je sve izdajnike u srpskoj istoriji pratilo. Podsećamo na krah dinastije Obrenović i rekla bih sadašnjim vlastodršcima da možda neće svi imati sreću Zorana Đinđića. Bog kažnjava do sedmog kolena i o tome bi trebalo da vode računa.”. Unutar te izjave se vidi kako Radeta unutar iste poziva na ubistvo, ali i pravi veoma slabo ograđivanje obzirom da u poslednjoj rečenici ponovo izriče pretnju na dogmadski način.
Takođe ovu izjavu možemo gledati i kao lažno svedočenje obzirom na to da Boris Tadić nit je “žuti diktator” nit “izdajnik” kako ga naziva Radeta, a unutar istog dela Biblije se kaže: “Ne svjedoči lažno na bližnjega svojega” (2. Moj, 20.16.), a Boris Tadić je Vjerici Radetoj utoliko bližnji ukoliko se takmiče na istom poslu, a to je na izborima osvajanje vlasti što je uostalom i jedan od ciljeva Radetine izjave.
Takođe je zanimljivo da Hrišćanska religija ( Rimo Katolička i Pravoslavna) u izvoru svoje dogme ne priznaje sudbinu već da smatra da ako bi postojala sudbina da ne bi bilo slobodne volje koju je Bog dao svakom čoveku. Tako da i po tom delu Radeta napušta Hrišćansku dogmu, a o sudbini je na indirektna način govorio i Tomislav Nikolić na mitingu SRSa 23. februara 2003. kada je naveo da je “i Tito pred smrt imao problema sa nogom”.
Tako da je zanimljiv i poziv Srpskoj Pravoslavnoj crkvi (SPC) od iste gospođe da anatemiše Borisa Tadića što se može gledati i kao aluzija na anatemisanje Cara Dušana Nemanjića od strane tadašnje SPC.
Uostalom kada se malo setimo povoda ove izjave to je hapšenje Radovana Karadžića kojeg su pozivali da izvrši samoubistvo da ga ne bi uhvatili. Koliko je to Hrišćanski i po Pravoslavlju? Po meni nit je ljudski, a još je dalje od Hrišćanstva i Pravoslavlja.
http://www.youtube.com/watch?v=GWGFrrbGyRI
P.S. Zanima me šta na ovu izjavu ima da kaže poslanica Nove Srbije, Aleksandra Janković koja je svojevremeno vodila emisiju “Sabornik” koja se prikazivala na RTSu i bavila se dogmom koju zastupa SPC. Postala je poznatija javnosti kada je trenutnoj koaliciji u parlamentu nadenula ime “semafor koalicijia”. Ona je po struci psihoterapeut tako da postoji mogućnost da mi na osnovu ovog teksta dodeli dijagnozu.
